Cuba

21/09 – DAG 15
Eerst weer enkele uren bussen vandaag; na slechts 3,5u slaap was dit wel welkom zou je denken, maar in een Cubaans busje slapen is nu eenmaal niet eenvoudig. De bestemming vandaag: Cienfuegos en een blitzbezoek aan Santa Clara. Op weg naar Cienfuegos zijn we nog op een muziekfestival (het Benny Moré festival?) gaan kijken. Van de muziek heb ik niet veel onthouden, wat wel op het netvlies bleef hangen zijn de vele gebraden varkens aan het spit!

We verblijven nu 2 nachten in Cienfuegos omdat er in Santa Clara 's avonds naar het schijnt niet veel te doen is. Toch is er overdag enorm veel te zien:
• Monumento a la Toma del Tren Blindada
Monument op de plek waar 18 revolutionairen onder gezag van Ché Guevara, een 22 wagons tellende trein met 350 zwaar bewapende Batista-mannetjes, succesvol overmeesterden. Deze slag van Santa Clara vond plaats op 29 december 1958 en duurde slechts 90 minuten. Het betekende een ommekeer in de revolutie en enkele dagen later zouden ze hun overwinning in Havana vieren.
• Standbeeld van Ché Guevara
• Monumento Ernesto Che Guevara
Monument, mausoleum & museum complex. Het standbeeld is in 1987 opgericht, 20 jaar na de moord op “El Ché” in Bolivia. In 1997 werden de overblijfselen van 17 (Ché incluis) van de 38 vermoorde guerillastrijders, gevonden in een Boliviaans massagraf, overgebracht naar het indrukwekkende mausoleum. Het museum geeft een mooi overzicht van het leven en de dood van Ché.

's Middags had iemand van de groep het lumineuze idee om wat inkopen te doen in de plaatselijke supermarkt, en hot-dogs te maken. Volledig mijn eigen low-budget-op-reis-stijl. Zo gezegd, zo gedaan. Tijdens het openen van één van de worsten-blikjes heb ik me nog wel aan mijn hand gesneden, maar de smaak van de self-made hot-dogs was er niet minder geniaal om.
's Avonds, in Cienfuegos, een stukje van de Paseo del Prado afgewandeld. Deze straat is een kaarsrechte weg van enkele kilometers lang die Cienfuegos van noord (río El Inglés) tot zuid (Punta Gorda) verdeeld. De boulevard staat vol met neo-classistische gebouwen in pastelkleuren en lokale held Benny Moré heeft er een standbeeld. Onnodig te vertellen dat we in het gezelschap van Cola en Rum waren.

20/09 - DAG 14
Vanmorgen reden we per coco-taxi (een kleine, gele driewieler waar – mits wat wringen – drie passagiers mee vervoerd kunnen worden) naar Playa Ancón, om een dagje uit te blazen aan het strand. Het water was ook aan deze kant van Cuba zeer helder, maar spijtig genoeg al even zout. Tijdens een rondje snorkelen heb ik enkele mooie vis-examplaren kunnen bewonderen. Normaal gezien gingen we hier vandaag ook duiken, maar dat is spijtig genoeg niet doorgegaan wegens ongunstige weersomstandigheden. ’s Namiddags zijn we met de camion teruggekeerd naar de casa’s. Zo’n camion is een courant vervoersmiddel voor de gewone Cubaan. Toeristen worden niet geacht om op deze manier te reizen, maar de chauffeurs van deze camions nemen dikwijls maar al te graag toeristen mee om zo een centje bij te verdienen.

’s Avonds stond er nog een heel interessante activiteit op het programma: cocktails leren maken! Het maken van een mojito, daiquiri rebelde, daiquiri frappe, ernest hemingway of la habana loca is nu piece of cake voor ons. Na de cocktails stond er ons nog een mega avondmaal te wachten met o.a. langoest!
Een nachtje stappen deden we deze keer in Ayala, een discotheek in een grottencomplex. Het mag decadent klinken, het zag er ook zo uit, maar het was wel enorm leuk.

19/09 - DAG 13
Vandaag in Trinidad aangekomen, na eerst 5 uur gebust te hebben. Maar vooraleer Trinidad binnen te rijden, bezochten we eerst Manaca Iznaga. Dit was vroeger een ranch, tussen de suikerrietplantages, met een toren om de slaven in het oog te houden.
Trinidad staat sinds 1988 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het werd gesticht in 1514 door Diego Velazquez de Cuellar. Wij begonnen met een stadsverkenning langs de belangrijkste plekjes: de kerk van Sint Franciscus, de Plaza Mayor, het Palacio Cantero, het Palacio Brunet,… Het viel onmiddellijk op dat de authenticiteit van de Spaanse 16e eeuw goed bewaard is gebleven. Onderweg heb ik op straat nog een pakje sigaren gekocht.

’s Avonds zijn we nog iets gaan drinken in de plaatselijke Casa de la Música, voor de dagelijkse portie rum en salsamuziek. Casa-gewijs hebben we het deze keer trouwens ook weer getroffen: we logeren de komende 2 nachten bij een professionele kok!

18/09 - DAG 12
Dag 12 van de reis is gemakkelijk samen te vatten: een busrit van ongeveer 10u van Baracoa naar Camagüey, de 3de grootste stad van het land. Onderweg moesten we even stoppen omdat de remmen in de fik stonden. Een beetje water erover en 10 minuten pauze volstonden blijkbaar voor onze Cubaanse chauffeur.
’s Avonds dan toch veilig aangekomen in Camagüey, boeltje afgezet aan de casa, en iets gaan eten in een lokaal restaurantje. Daarna zijn we nog wat gaan drinken in een soort van piratencafé. Aangezien we in deze stad op doorreis zijn (morgen vertrekken we naar Trinidad), hebben we na ons cafébezoek nog een nachtelijke stadswandeling gemaakt, gegidst door uw dienaar.

17/09 - DAG 11
Dag 3 in Baracoa. Vandaag stond 1 van de meest uitdagende dagtrips in deze streek op het programma, namelijk de beklimming van El Yunque. Dit is een tafelberg op 569m, klein bier dus als je de toppen van de Sierra Maestra hebt bedwongen. Met een minibusje ging het richting de voet van de berg. Alvorens aan de beklimming te beginnen, moesten we nog wel een rivier doorwaden. Het was geen slecht idee om mijn zwembroek aan te doen, want al gauw stonden we tot aan de middel in het water. De beklimming zelf ging moeizaam (veel modder, glad en bij momenten erg stijl); ofwel speelde de vermoeidheid ons parten, ofwel hadden we nog naweeën van de Sierra Maestra, ofwel een combinatie van beide natuurlijk). Op de top zelf hadden we een erg mooi uitzicht over de streek. Net als op de Pico Turquino staat ook hier een standbeeld, ditmaal ééntje van Antonio Maceo. Maceo was generaal in het Cubaanse onafhankelijksheidsleger en een tijdgenoot van José Martí. Na de afdaling, gekenmerkt door enkele valpartijen, moesten we een tweede keer het riviertje over. De stroming was hier veel sterker, maar iedereen is er toch zonder kleerscheuren afgekomen.

Middagmalen deden we wat verderop aan de oever van het riviertje. ‘s Avonds zijn we nog even gaan kijken in La Terrazza, een openluchtdisco in het centrum van Baracoa. Net zoals in Holguín was er bitter weinig volk. Zo’n plekken zijn eigenlijk bedoeld voor toeristen en als je dan zoals ons in het minst toeristische seizoen van het jaar reist, kom je weinig volk tegen. Zelfs het live-bandje dat normaal gezien moest optreden, gaf er de brui aan wegens technische problemen. Na wat aandringen hebben twee van hen dan toch nog voor een mini-concertje gezorgd. Klassiekers zoals “Chan Chan” (Eliades Ochoa) en “Hasta Siempre” (Carlos Puebla) kennen we ondertussen al vanbuiten, of toch een beetje.

16/09 - DAG 10
Het was mij ook al opgevallen dat de mensen in Baracoa vrij raar zijn. Vanmorgen vertelden enkele meisjes dat er haar van hun kam verdwenen was: zijn we dan toch in een voodoodorp terechtgekomen?
Soit, met gehuurde fietsen (in alle maten en kleuren natuurlijk) naar Maguana gefietst. Onderweg had D platte band. Dankzij Hector en zijn zonen konden we binnen de kortste keren weer vertrekken. Boeiend om te zien hoe zo’n platte band op zijn Cubaans wordt gerepareerd!

In Maguana voor het eerst in de Caraïbische zee gezwommen: helder, maar héél zout. Met een select groepje zijn we in de vooravond teruggefietst (de rest ging ‘met de camion’); Op de terugweg gelukkig geen technische problemen meer gehad.
’s Avonds na het eten (geit deze keer, ook al een streekspecialiteit blijkbaar) zijn we nog naar de pier gewandeld om er de dag op gepaste wijze af te sluiten: rum, rum en een paar bucanero’s.

15/09 - DAG 9
Om 8u vanmorgen zijn we per minibusje vertrokken richting Baracoa. In Guantanamo was er een korte tussenstop. Van de stad zelf, noch van de militaire VS basis hebben we iets gezien. Na een busritje van 5u aangekomen in Baracoa; de rest van de namiddag gevuld met iets te gaan eten (Paladar El Colonial) en het stadje wat te verkennen. Zo hebben we een wandeling gemaakt langs de vervallen Catedral de Nuestra Señora de la Asunción, en het fort Fuerte de la Punta. In de kathedraal bevindt zich het Cruz de la Parra, een houten kruis achtergelaten door Columbus in 1492 toen hij voor het eerst voet zette op Cubaanse bodem.
Na de stadsverkenning een cocktail gaan drinken in Hotel El Castillo. Tegenwoordig is dit een hotel, maar ooit maakte het deel uit van een Spaans fort. Het terras bied je schitterende panorama’s van de omgeving. Ik ben daarna nog even gaan internetten met D (zie één van de vorige posts: 15/09/2007, Eindelijk internet). Het internet is relatief duur in Cuba (6 CUC/u) en vrij traag (modemsnelheid), niet echt uitnodigend om dat lang vol te houden dus.
’s Avonds in de casa een type visspecialiteit van de streek gegeten: angulo. En daarna zijn we uiteraard even het nachtleven van Baracoa gaan verkennen. In de plaatselijke Casa de la Trova enkele mojito’s gedronken. De ober leek veel weg te hebben van de plaatselijke dorpsidioot: klein, heel grappig 70’s kapsel en iedereen kreeg wel een bijnaam van hem (“Benny macho boy”, “John Travolta”, …). De dappersten zijn daarna nog even tot aan de pier gelopen om het onweer in de verte te aanschouwen: indrukwekkend. Er hing letterlijk elektriciteit in de lucht, want de vrouwen hun haar ging al spontaan rechtstaan. Toen het onweer (te) dichtbij kwam (regen en bliksem volle bak), zijn we maar naar de casa’s teruggekeerd.

14/09 - DAG 8
In de voormiddag de wijk Tivoli bezocht. Ook nog even op een lokaal marktje rondgewandeld: het vlees en fruit op de toonbanken zag er dankzij de vliegen niet echt smakelijk uit.

’s Namiddags zijn we met enkele Chevrolet's uit 1953 naar Castillo de San Pedro Del Morro gecruiset. Dit kasteel ligt zo’n 10 km ten zuidwesten van de stad en is sinds 1997 is Unesco Werelderfgoed. Het werd door een Italiaanse militaire ingenieur ontworpen om de stad te beschermen tegen piraten. Vandaag wordt het beschouwd als één van de best bewaarde 17de eeuwse militaire complexen in de Caraïben. Wij hebben het speciaal in de vooravond bezocht om de ceremonie met kanonschoten te kunnen bijwonen.
's Avonds in het park nog wat gerelaxet. Na dit verplichte rum-nummer zijn we nog even gaan piepen in de Casa De La Trova. Er trad een salsabandje op; de muziek was cava, maar voor mij te commercieel/toeristisch, liever het authentieke Cuba.

13/09 - DAG 7
2de dag in de 2de stad van Cuba; in de voormiddag deel 2 van de percussieles. Ramón en Rolando schaven onze kunsten nog wat bij. Nog even en we zijn virtuozen… denk ik.
’s Middags zijn we even een kijkje gaan nemen in Moncada. Op 26 juli 1953 werd deze voormalige legerkazerne (toentertijd de 2de grootste van het land) aangevallen door 119 revolutionairen geleid door Fidel Castro. Het plan was om de Moncada-legerkazerne te bezetten om vervolgens via de radio de bevolking op te roepen om de strijd tegen Batista te steunen. De aanval op de kazerne liep echter uit op een bloedig fiasco. Vele strijders werden vermoord, niet enkel tijdens de strijd maar ook daarna door marteling. Fidel zelf kon ontkomen in de nabijgelegen bergen, maar werd enkele dagen later toch gearresteerd. In de rechtzaal verdedigde hij, als advocaat zijnde, zichzelf door een meesterlijke speech te geven. Die speech werd later nog als een politiek manifest gepubliceerd: “La historía me absolverá” (“De geschiedenis zal me vrijspreken”). Castro werd uiteindelijk veroordeeld tot 15 jaar gevangenis op het huidige Isla de la Juventud. In 1955 werd hij samen met zijn kompanen vrijgelaten door een algemene amnestie-maatregel, en richtten ze de Beweging van de 26ste Juli op (M-26-7). Kort daarop gingen ze in ballingschap naar Mexico. Daar reorganiseerden ze zichzelf, ontmoetten ze Ché Guevara en zouden ze een jaar later met de boot (“Granma”) terug naar Cuba varen, om er definitief de revolutie te starten. 26 juli 1953 betekende dus het begin van het einde van Batista en de aanloop naar de revolutie die vijfenhalf jaar later zou zegevieren. In de voorgevel van de voormalige Moncada kazerne bevinden zich nog steeds de inslagen van de kogels.

’s Namiddags deel 2 van de salsales: afzien in die warmte en zowaar rugpijn ook. Ik blij dat die les erop zat. ’s Avonds voelde ik me niet zo goed: ik had het nog steeds super warm, niet veel honger, krampen, diarree, enz… S, waar ik in Santiago de kamer mee deelde was er nog erger aan toe en zou de volgende dag wegens ziek zijnde, een dagje platte rust nemen.
Ik ben ’s avonds met de groep dan toch nog iets gaan eten, maar het bezoek aan de Casa de la Música heb ik maar aan me voorbij laten gaan. Wat vroeger gaan slapen dus, en sinds lang dus nog eens voldoende slaap gehad. Met resultaat, want de volgende morgen was ik weer kiplekker. Het dipje was eerder de combinatie van te weinig slaap, te weinig eten en de zon, vermoed ik.

12/09 - DAG 6
Uitslapen en Santiago de Cuba gaan niet zo goed samen als vooraf gedacht: om 6u 's morgens al het eerste hanengekraai (waar hebben we dat nog gehoord?).
In de voormiddag hadden we percussieles o.l.v. Ramón en Rolando. Spaanstaligen hebben altijd al last gehad met mijn voornaam (“Wim”), maar Ramón was er wel heel creatief in. Na “Bing”, “Ding” en “Ding Ding”, hield hij het na een tijdje steevast bij “Ding”... de grapjas! R & R maakten ons vertrouwd met volgende instrumenten: claves, kampana, tumbadora (of conga in Europa) en bongo. Niet simpel.
's Middags hebben we de stad wat verkend, met o.a. een bezoekje aan de kathedraal. Als middageten hadden we allemaal een stuk pizza gekocht aan een kraampje (achteraf bekeken hadden we dat misschien beter niet gedaan...). Aangezien we betaalden in de lokale peso (de Moneda Nacional) waren we nog geen 0,1 euro per persoon en dus per stuk pizza kwijt.

Recht tegenover de kathedraal, bevond zich een zaaltje waar blijkbaar schaakles werd gegeven. Ikzelf heb daar geschaakt met zo'n Cubaanse schaakleraar: binnen het half uur professioneel afgemaakt. Hij mij uiteraard.
Na de middag de eerste 2 van 4u salsales gevolgd. Het bleef bij wat basispasjes, mits wat oefening niet zó moeilijk, maar de houterige bewegingen blijft ons Europeanen toch duidelijk parten spelen.
Vanavond in de casa zelf gegeten: eerst een groentensoepje, gevolgd door vis, de gebruikelijke groenten (bonen, avocado, komkommer), en de al even gebruikelijke gebakken banaan. Als dessert kregen we een fruitschotel (ananas, guava en een soort van appelsien).
Na het avondeten was er een mini-feestje op het dakterras in de casa van D, D, K en J. Rum en sigaren ontbraken natuurlijk niet. Minder prettig, maar zonder veel erg: J en K waren bij het naar huis gaan overvallen of er was toch een poging tot. Gevallen, geschaafd, maar gelukkig niets kwijt.