Tafelberg

17/09 - DAG 11
Dag 3 in Baracoa. Vandaag stond 1 van de meest uitdagende dagtrips in deze streek op het programma, namelijk de beklimming van El Yunque. Dit is een tafelberg op 569m, klein bier dus als je de toppen van de Sierra Maestra hebt bedwongen. Met een minibusje ging het richting de voet van de berg. Alvorens aan de beklimming te beginnen, moesten we nog wel een rivier doorwaden. Het was geen slecht idee om mijn zwembroek aan te doen, want al gauw stonden we tot aan de middel in het water. De beklimming zelf ging moeizaam (veel modder, glad en bij momenten erg stijl); ofwel speelde de vermoeidheid ons parten, ofwel hadden we nog naweeën van de Sierra Maestra, ofwel een combinatie van beide natuurlijk). Op de top zelf hadden we een erg mooi uitzicht over de streek. Net als op de Pico Turquino staat ook hier een standbeeld, ditmaal ééntje van Antonio Maceo. Maceo was generaal in het Cubaanse onafhankelijksheidsleger en een tijdgenoot van José Martí. Na de afdaling, gekenmerkt door enkele valpartijen, moesten we een tweede keer het riviertje over. De stroming was hier veel sterker, maar iedereen is er toch zonder kleerscheuren afgekomen.

Middagmalen deden we wat verderop aan de oever van het riviertje. ‘s Avonds zijn we nog even gaan kijken in La Terrazza, een openluchtdisco in het centrum van Baracoa. Net zoals in Holguín was er bitter weinig volk. Zo’n plekken zijn eigenlijk bedoeld voor toeristen en als je dan zoals ons in het minst toeristische seizoen van het jaar reist, kom je weinig volk tegen. Zelfs het live-bandje dat normaal gezien moest optreden, gaf er de brui aan wegens technische problemen. Na wat aandringen hebben twee van hen dan toch nog voor een mini-concertje gezorgd. Klassiekers zoals “Chan Chan” (Eliades Ochoa) en “Hasta Siempre” (Carlos Puebla) kennen we ondertussen al vanbuiten, of toch een beetje.