Twee

13/09 - DAG 7
2de dag in de 2de stad van Cuba; in de voormiddag deel 2 van de percussieles. Ramón en Rolando schaven onze kunsten nog wat bij. Nog even en we zijn virtuozen… denk ik.
’s Middags zijn we even een kijkje gaan nemen in Moncada. Op 26 juli 1953 werd deze voormalige legerkazerne (toentertijd de 2de grootste van het land) aangevallen door 119 revolutionairen geleid door Fidel Castro. Het plan was om de Moncada-legerkazerne te bezetten om vervolgens via de radio de bevolking op te roepen om de strijd tegen Batista te steunen. De aanval op de kazerne liep echter uit op een bloedig fiasco. Vele strijders werden vermoord, niet enkel tijdens de strijd maar ook daarna door marteling. Fidel zelf kon ontkomen in de nabijgelegen bergen, maar werd enkele dagen later toch gearresteerd. In de rechtzaal verdedigde hij, als advocaat zijnde, zichzelf door een meesterlijke speech te geven. Die speech werd later nog als een politiek manifest gepubliceerd: “La historía me absolverá” (“De geschiedenis zal me vrijspreken”). Castro werd uiteindelijk veroordeeld tot 15 jaar gevangenis op het huidige Isla de la Juventud. In 1955 werd hij samen met zijn kompanen vrijgelaten door een algemene amnestie-maatregel, en richtten ze de Beweging van de 26ste Juli op (M-26-7). Kort daarop gingen ze in ballingschap naar Mexico. Daar reorganiseerden ze zichzelf, ontmoetten ze Ché Guevara en zouden ze een jaar later met de boot (“Granma”) terug naar Cuba varen, om er definitief de revolutie te starten. 26 juli 1953 betekende dus het begin van het einde van Batista en de aanloop naar de revolutie die vijfenhalf jaar later zou zegevieren. In de voorgevel van de voormalige Moncada kazerne bevinden zich nog steeds de inslagen van de kogels.

’s Namiddags deel 2 van de salsales: afzien in die warmte en zowaar rugpijn ook. Ik blij dat die les erop zat. ’s Avonds voelde ik me niet zo goed: ik had het nog steeds super warm, niet veel honger, krampen, diarree, enz… S, waar ik in Santiago de kamer mee deelde was er nog erger aan toe en zou de volgende dag wegens ziek zijnde, een dagje platte rust nemen.
Ik ben ’s avonds met de groep dan toch nog iets gaan eten, maar het bezoek aan de Casa de la Música heb ik maar aan me voorbij laten gaan. Wat vroeger gaan slapen dus, en sinds lang dus nog eens voldoende slaap gehad. Met resultaat, want de volgende morgen was ik weer kiplekker. Het dipje was eerder de combinatie van te weinig slaap, te weinig eten en de zon, vermoed ik.